| تبليغات | X |
|
نمی رقصانم ات چون دودی آبی رنگ...
|
بگو دوستم مي داري...تا از دفترشعرم كتابي مقدس بسازي...
از رفتن بمان...
دستانت را به من بده...
كه در انتهاي دستانت بندي ست براي آرامش...(نزارقباني)
............شكوفه هاي روي دامنم را دوست داشته باش!
ديريست كه من با بنفشه ها سخن مي گويم...
و با كبوترهايي كه به روي سينه ام دف مي زنند...
كولي نا آشنايي مي شوم كه صداي خلخال اش روياي تو را پر مي كند...
برقص...
صوفي وار در چشمانم برقص...
و
بگذار آنقدر باران بيايد...
كه نقش گيسوانم را چشمانت نابود كند...
ترنجي پريشان كه همرنگ شمعداني ها بود
نفس خشمگين مرا تند و بريده در آغوش مي فشاري...
و من احساس مي كنم كه رها مي شوم...
و عشق مرگ رهايي بخش مرا از تمامي تلخي ها مي آكند....
بهشت من جنگل شوكران هاست...
و شهادت مرا پاياني نيست....(احمد شاملو)
همرنگ ارغوان است
حلقه هاي روشن موهايم...
..........
فرشته ي زخمي به روي شانه هايم را به يادت نياور......
مي خواهي برو...
من اينجا نشسته ام...
و تنها بادبادك ابروهايت سردرگمم مي كند.....
خطوط غمگين پيراهنت!
انگاربوي رازقي مي دهد
حرف هايي كه از دامان بلندم فرو مي ريزند...
انگاربوي تمام گلبرگ هاي ميان گونه هام!
نقاشي كن!
انگشتهايم را....
كه جولانگاه معصوم نوازش تمام شعرهاي كاغذي است......
كه يك گنجشك بي بهار است.......
وقتي لابه لاي شاخه هاي زمستاني گم مي شود......
خواب مي ماند و بهار.....
آرام آرام خطوط خيابان را رد مي كند........مي رود///
من همان ام!...
يك گنجشك بي بهار...
كه ني ميزنم در دشت گيسويم!
و آواز مي خوانم در گلويت...
بالهاي مرا ببخش!
گفتا من آن ترنجم که اندر جهان نگنجد
گفتم به از ترنجی لیکن به دست نایی
گفتا تو از کجایی که آشفته می نمایی
گفتم من آن غریبی از شهر آشنایی..........مولانا
پرنده ي كوچك شعر هاي من...!!!!
ترنج ها را روي پيراهنت نقاشي كرده ام....
يك گلبرگ سرخ ميان لبهايت كاشته ام....
و يك سبد سنجاقك روي ميز اتاقت گذاشته ام...
من دارم مي روم...
پونه ها را بچين جاي من...
جنگل كوچكم را آبياري كن...
...........و شراب چشمهاي مرا ديگر ننوش...
من چمدانم پر است از برگ هاي خشك...
و يك شاپرك غمگين كه زانوانش را در آغوش گرفته ...........گريه مي كند!
يك درياي كوچك كنار كوچه درست كرده ام...
و با دستهايم خانه اي شني....
من دارم مي روم....
ديگر رنگ موهاي پريشانم را به ياد نياور.....
و روياي خيس دختركي كه آلاله هايش را از او دزديدي....
به ياد نياوركه روزگاري من بودم......تو بودي......و يك خط عمود بر ماه...
به ياد نياور روسري بنفشي را كه همرنگ اطلسي ها بود.........
و پيراهني كه بوي بنفشه مي داد....
شب تار است
شب بيمار است
از غريو درياي وحشت زده بيدار است
شب از سايه ها و غريو دريا سرشار است
زيبا تر شبي براي دوست داشتن...
با چشمان تو مرا به الماس ستاره ها نيازي نيست
با آسمان بگو.............(احمد شاملو)
يادگار روزهاي رفته است...
عشقي كه بزرگ كردي در دلم.......
نگاهت به من يك خيال بود سراپا...
و موسيقي نا فرجامي..........كه از تارهاي موهايم نواخته شد....
اطلسي خسته اي را در آغوش روسري ام كاشته ام...
و پيچك بلندي را آويزان پيراهن ام كرده ام...
آن روزها پاييز آبي چشمهاي تو ...
نارنجي آغوش مرا مي گريست!
ديگر فرشته ي آرام بوسه هايت را به ياد نمي آورم....
و به ياد نمي آورم دنيا را....
در سالخوردگي گونه هام...
بهار كه بشود...
در تنم شكوفه مي رويد....
مي دانم....مي دانم كه موهايم باغچه ي كوچك آرزوها خواهد شد....
و انگشتهايم تنها جولانگاه شعرهاي تو!
روسري ام را كه برداري...
موهايم جاري مي شود....
بر سنگفرش مغموم دستهايت!
از دهانم شعر مي ريزد...
از آستين پيراهنم پاييز.......... !
گوشه ي لبان من شعشعه ي خاموش روزگار است!
تن پوش مشكي من...
ساز دهني مي زند...
واز گوشه ي چشمهايت باران مي بارد...
روسري ام را كه برداري...
من را در خواهي يافت با گلهايي كه لابه لاي موهايم خوابند....
و......... خوابند آن دو فرشته اي كه به روي شانه هايم مي زيستند...
من همچنان مي چرخم...........به دور سرگيجه ها
با تمام ستاره هاي معلق مژگان مهربان تو!
با تمام كبوتر هايي كه دف ميزنند روي سينه ام!
روسري ام را كه برداري...
روزها مي گذرند...
و هزار بنفشه ي خفته در گلوي من خواهد روييد...
رد گيسوان من را بباف با زمستان........
پونه هايم را زنداني كن...
باور كن من نخواهم گريست...
من كه تمام بي رحمي هايت را در حفره ي تاريك شعرهايم دفن كرده ام!
و اكنون .....
ناتوان و سرد....
كنار لبهاي غمگين ام...
تو را از ياد مي برم!!!!
چندان دخيل مبند....
كه بخشكاني ام! ........
_از شرم ناتواني خويش_
درخت معجزه نيستم...
تنها يك درختم...
و جز اينم هنري نيست!
كه آشيان تو باشم...
تخت ات...و تابوت ات!
احمد شاملو
يك فرشته ي غمگين ام من!
با گنجشكي ميان پيراهنم...
با دهاني كه طعم شعر مي دهد....و پونه!
......................دستانم حالا تهي است...
پروانه هاي درون چشمانم مرده اند...
ديگر براي تو نخواهم رقصيد....
بگذار...
به بي خيالي پيراهنت بيانديشم...
و رنگ چشمهايت!
.......................و اندوه هزار ساله ي شاپرك هاي روي گونه هايم!
.
.
.
بگذار كمي به گلهاي روسري ام بيانديشم كه لابه لاي لبان تو گم شد!
معشوق سالهاي دور من!
طعم تلخ برگهاي خشك مي دهد...
كبوتر نشسته به روي شانه هايم!
تنها گمان مبر كه مي تواني....پروازم دهي از اين طناب هاي بسته به دور گردنم...
........................................... من بالهايم را تنها با رنگ خنده هاي تو دوست خواهم داشت...
سخن در احتياج ما واستغناي معشوقست....
چه سود افسونگري اي دل كه در دلبر نمي گيرد/////
ابروهايت...
دوراهي خسته اي كه گيج مي كند نگاه مرا...
تارهاي موهايم را بنواز...
آهنگي بزن از استخوان باقي مانده ي عشقي كه رفت...........رفت........
ابروهايت ...
جنگل هاي باران زده اي
كه رنگين كمان مي شوند گاهي....
چترت را كنار من بگشا...
باران مي آيد...
مگر تو باران را نمي بيني؟
بگذار اين چتر دل خسته هر دوي مارا در آغوش گيرد
و با هم در اوج قطره هاي سرخ باران...بخنديم
بنوش...
اين جام پاك را كه از شراب شعرهاي من است
غمگين نباش ....
باران كه بيايد چتر تو هم با من آواز مي خواند...
و پرستو هاي از كوچ بازگشته خاطراتشان را در كوله پشتي طلايي من مي ريزند...
خاطراتشان را در حلق ترك خورده ي دختر كي كه ميان سرزمينت گم شد........
رد گيسوانم را بگير و جلو بيا....
نترس از من....
نترس از شعرهايم!
نترس از پيرهني كه بوي نارنج مي دهد...
رد گيسوان پاييزي ام را بگير و همراه من بيا.............!!!
چشم هاي غمگين مرا نبين...
دنبال من بيا...
حتي اگر به روي گيسوانم نشستي..
اگر روي موهايم نوشتي....نقاشي كردي...
نترس...
از طعم تلخ كوچه ها مي گريزيم...
و با هم به آنسوي ميله هاي ستاره ها مي پريم....
مانند دو تا ماهي كوچك///
رد گيسوانم را بگير و بيا....
بوي بهار مي دهد دستهايم....
و طعم آغشته به سيب.....
ديگر نمي خواهم تمام بشود برگ هاي ابروانت...
كه گره خورده ست به باران گونه هام...
خوابهايم آبي مي شود هر بار....هرروز...
و تو هنوز نمي داني كه من چقدر...چقدر.....
نترس....
دنبال من بيا...
دنبال گل هاي روسري ام...
و موهاي خرمايي ام!
دنبال چشم هايي كه ميان آدم هاي شهرتان گم مي شود..
رد گيسوان مرا بگير...
مانند دو تا ماهی کوچک.....////
بگذار باد بيايد....و موهاي مرا..._در كنار پيراهن تو!_
پراكنده كند...
به من نيانديش....
به گنجشك تير خورده اي كه خلسه ي باران را نمي فهمد....
آغوش من بوي آغوش تو را مي دهد......
بوي نارنج هاي كالي كه همرنگ روسري من بود....