نیما یوشیج

ادوارد توماس

چیزی در برابر او نبود..تکه ای از.ماه...که مثل همیشه به روی زمین لبخند می زندو
هزاران ستاره ی زیر ابر ...که نگاهشان را به مردمان خالی زمینی دوخته اند... .
مردمانی که زمان  لحظه هایشان را به تاراج برده است...وخاطرات را .........................
چیزی دربرابراو نبود...باران می بارید...کوچه های شهرها راودیوار هایش را...با لطافت بهاری اش نوازش می کرد...
چند قطره از باران روی بوم نقاشی ریخت...بوم آبی شده بود...رنگ حوض حیاط خانه...رنگ چشمانش...
آن روز تا شب باران بارید...مثل یک بچه زیر باران می چرخید با همه ی رویاهایش..
او از زمانی که خودش را فهمیده بود...خاطرات و رویا هایش را نوشته بود و بعضی از آنها را روی بوم نقاشی کرده بود....
زندگی را تلخ نوشیده بود..در یک فنجان شکسته...
مردگانی را می مانست که از اعماق فرسوده ی زمان بیرون آمده باشند..
هزاران شعر بی دهن...از دستانش لیز می خوردند...وهزاران چشم بدون چهره از ذهن خسته اش می گذشتند...
پنجره ی اتاق را دوست می داشت.
خاطره ها بزرگ شده بودند...وبر درخت زمان سنگینی می کردند..سالها بود که قلم بر صفحه ی سپید دیوانگی اش نرقصیده بود..
اما..............باز هم بدون خواست او ....زندگی جریان داشت...مثل رود....وبهار بوی خودش را میداد...زمستان بوی خودش را....
اما..................................................................................................................................................................
ناگهان طاق هایی که همیشه بهار ها را در آغوش خود جا داده بود...........
فرو ریخت...
و گلبر گهای اطلسی جان دادند....
شمعدانی های باغچه ی مادر بزرگ به خاکستر تبدیل شده بودند
صدها زندانی به زیر شلاق های تندر وار هزاران جلاد در هوای شرجی زندگی مردند...
لبش را گزید...دستانش لرزیدند...درست گفته بود....زندانی 
خاطره هایش درد گرفتند...
او آموخته بود فقط لبخند بزند....به روی همه چیز .....
به روی سیم های خار دار ثانیه ها...ولبخند بزند به شاعران کهنه کار...
حتی به روی جنگ
.........................................
پرستار ها آمده بودند...با آمپولی که طعم گس مرگ می داد.........
فردای آن روز////////////////////////////////////////////////////////////////////
تخت خالی بود...بهار بوی خودش را میداد.و زمستان بوی خوش.....

یک بوم نقاشی وچند ورق پر از حرف های نگفته....تصویر های کشیده نشده... گوشه ی تخت افتاده بود.....///////////////////////////////////////

بر لبان او از سوز سرد و سرکش غارت گر زمان....آهنگ آه نیست../