| تبليغات | X |
سخن در احتياج ما واستغناي معشوقست....
چه سود افسونگري اي دل كه در دلبر نمي گيرد/////
ابروهايت...
دوراهي خسته اي كه گيج مي كند نگاه مرا...
تارهاي موهايم را بنواز...
آهنگي بزن از استخوان باقي مانده ي عشقي كه رفت...........رفت........
ابروهايت ...
جنگل هاي باران زده اي
كه رنگين كمان مي شوند گاهي....
چترت را كنار من بگشا...
باران مي آيد...
مگر تو باران را نمي بيني؟
بگذار اين چتر دل خسته هر دوي مارا در آغوش گيرد
و با هم در اوج قطره هاي سرخ باران...بخنديم
بنوش...
اين جام پاك را كه از شراب شعرهاي من است
غمگين نباش ....
باران كه بيايد چتر تو هم با من آواز مي خواند...
و پرستو هاي از كوچ بازگشته خاطراتشان را در كوله پشتي طلايي من مي ريزند...
خاطراتشان را در حلق ترك خورده ي دختر كي كه ميان سرزمينت گم شد........
رد گيسوانم را بگير و جلو بيا....
نترس از من....
نترس از شعرهايم!
نترس از پيرهني كه بوي نارنج مي دهد...
رد گيسوان پاييزي ام را بگير و همراه من بيا.............!!!
چشم هاي غمگين مرا نبين...
دنبال من بيا...
حتي اگر به روي گيسوانم نشستي..
اگر روي موهايم نوشتي....نقاشي كردي...
نترس...
از طعم تلخ كوچه ها مي گريزيم...
و با هم به آنسوي ميله هاي ستاره ها مي پريم....
مانند دو تا ماهي كوچك///
رد گيسوانم را بگير و بيا....
بوي بهار مي دهد دستهايم....
و طعم آغشته به سيب.....
ديگر نمي خواهم تمام بشود برگ هاي ابروانت...
كه گره خورده ست به باران گونه هام...
خوابهايم آبي مي شود هر بار....هرروز...
و تو هنوز نمي داني كه من چقدر...چقدر.....
نترس....
دنبال من بيا...
دنبال گل هاي روسري ام...
و موهاي خرمايي ام!
دنبال چشم هايي كه ميان آدم هاي شهرتان گم مي شود..
رد گيسوان مرا بگير...
مانند دو تا ماهی کوچک.....////
بگذار باد بيايد....و موهاي مرا..._در كنار پيراهن تو!_
پراكنده كند...
به من نيانديش....
به گنجشك تير خورده اي كه خلسه ي باران را نمي فهمد....
آغوش من بوي آغوش تو را مي دهد......
بوي نارنج هاي كالي كه همرنگ روسري من بود....
اما به من نيانديش....
بگذار همه چيز تمام شود....
و بركه ها همان تيرگي روزهاي من اند....كه نام راكد تو را آواز مي كند...
نشسته اي وسط گريه هاي غمگين ام...
كه لاله اي شده اي در بهار رنگين ام...
بتاب....بر غزلي كه بدون تو سرد است
بكش تمام رخت را...به عشق ننگين ام
و ساز خسته ي چشمم....ميان اين رويا!
چه بود سهم من از لحظه هاي شيرين ام؟
قسم به بغض سياهم كه در بهانه ي تو...
به روي شانه ي مات ات....هميشه سنگين ام!
گنجشك هاي نشسته به روي شاخه ي مژگانم...
فقط باراني اند...مي رقصند
گنجشك هاي مات مردمك چشم هام....
بوسه هايي را مي پرستند كه باران بود و باد....
حالا درست شبيه آدمكي شده ام كه هق هق اش را بلند مي خواند...
حالا شبيه بغضي كهنه شده ام كه سالهاست....نمي شكند...
حالا مانده ام در كويري كه در خودش غرق شده...
و بهمني كه ارديبهشت را عاشق بود...
ديگر صدايت نمي آيد....
ديگر نواي عود تو در تمام وجودم نخواهد پيچيد...
وقتي كه بروي من خيس و گيچ مي جويمت...
از لابه لاي بوسه هايي كه به روي دشت لبان من جاماند....
و تب دستهايي به روي گونه هايم...
حالا ديگر عطر تو را مي دهد تنم...
عطر نارنج هاي كالي كه ندانسته چيدي....
و پونه هاي من كه گم شد در ذهنت....
آرزو هايم را باد برد....
اين گناه چشمان سياه تو بود.....
چشمان سياه تو!
...........................................................................................
پيراهن سبزآبي من بودن دستان تو را مي خنديد...
و مي ريخت تمام عطر تنش را در تنت...
اين گناه چشمان سياه تو بود....
و ارتفاع حقير گلوبند من كه فيروزه هايش را مي فروخت...
چقدر زود گذشت شب هايي كه حرير لبخند هاي تو روسري مرا شاعر مي كرد....
گناه چشمان سياه تو بود ....
كه من خنديدم....خنديدي....
كه من دست هايم را تكان دادم براي دستهايت...
اين گناه چشم تو بود كه پونه هاي تن من را در نيافت....
گناه پرنده اي كه گيسوان سفيدش را شانه مي زد...
و بالهاي زخمي اش را هديه مي داد به دل نوشته هايت!
اين گناه چشمان تو بود....
چشمان تو!
كه آرزو هاي مرا باد با خود برد....
و خستگي پيراهن من در باران...
گناه سنجاقك هايي كه مي سوختند و مي گريستند...
وقتي دست هايشان را رها مي كردي......
و رها كردي مرا در شهر بيگانه ام....
و رها كردي مرا تا غرق شوم در قصيده هاي دل شكسته
گناه پيشاني من بود كه نامت را گريست....
و پروانه هايي كه حلق آويز شده بودند ...به روي گونه هام...
گناه بنفشه هاي من كه پرپر شدند در طوفان...
وزيد....
فرو ريخت....
مرد....
و اين گناه چشمان سياه تو بود..............................
..................................................................
............
................
...............
..............
چشمان سياه تو!!!
_ دست هايت را به من بده...دست هايت را دوست دارم...
خنديدم....
به تلالوي بي گناهي چشمانت....و ندادن دست هايم به دستهايت....
گريه كردي كنار من...
خنديدم به همه ي بوسه ها و نديدم رويا ي كودكانه و معصوم عمق چشم هاي سياهت را...
_دست هايت را به من بده...
ومن هنوز همان ديوانه اي بودم كه هيچ وقت چتر را نفهميد...
_دست هايت را به من بده ....بيا تا برويم!
كنار پيراهنم گريستي ...و هق هق ات در تمام من پيچيد....
و من پيچك بي قراري شده بودم كه ساقه ساقه ها را مي پيمود...
_دست هايت را به من بده....
گريستي در آغوشم....
اماهنوز خرگوش هايم را بزرگ مي كردم...و شعر مي خواندم براي عروسكم...
و باز گريستي....
_دست هايت را به من ببخش...
ومن هيچ گاه نديدم كه گل هاي شرم نگاهت به رويم مات مانده بود....
خنديدم به گونه هاي باراني ات....و هرم نفس هايت كه مرا گرم مي نمود...
_دست هايت را به من بده....آن ها را دوست مي دارم...
اما من مي خواستم بگذرم از تمام اشتبا هات ثانيه ها....
من مي خواستم بي تو تمام خرگوش هايم را بيدار كنم....
مي خواستم بدوم ميان دشتي كه آلاله هايش را به گيسوانم مي فروخت...
_دست هايت را به من بده...
و خنديدم....
به آغوش آرام تو كه برگ برگ مرا سبزترين مي كرد...
_دست هايت را بده....
اما من هنوز مقابل آيينه ايستاده بودم و زل زده بودم به گل سرم كه نگينش افتاده بود..
زل زده بودم به تمام سنجاقك ها....كه مست مي چرخيدند...
مي خنديدم...
به رنگ موهايت كه برايم باغچه ي آرزو هابود....
به ستاره هاي معلق مژگان تو ...
كه تنهايي را زار مي گرست....
_دست هايت را به من ببخش....آنها را پاس مي دارم....
..................................اما من دنباله ي نخ آبي بادبادكم را در آسمان مي جستم....
كه گم شده بود...
_دست هايت را به من بده....
و نفهميدم كه رنگ پيراهنت مرا عاشق كرده بود....
نفهميدم كه آرزويم شده بودي....
_دست هايت را به من بده....دست هايت را دوست دارم...
...و من باختم رنگ روسري بنفش ام را....به رنگ هاي پيراهنت....
_دست هايت را به من بده...
گريستي كنار من!
و خنديدم...
به پريشاني اشك هايت....
هنگامي كه گره هاي خسته ي روسري ام گشوده شد...
و بي قراري تار هاي مويم....به روي دستانت...
كه بعد ها موهايم عطر دست هاي تو را مي داد....
_دست هايت را به من بده...هق هق چشم هايت را نمي خواهم....بخند برايم!
اما من......................
مسخ شده بودم...مانند پرنده هايي كه دو بال سوخته را لا به لاي ابر ها گم كرده بودند...
.........................
خنديدي كنار من....
و رفتي...
و من تمام كهنه غزل هايت را گريستم آن شب.....
گريستم آن شب...////