| تبليغات | X |
از ماهتاب ابروهايم...
تا خورشيد ترين انگشت هاي تو!
هواي تازه ايست....
تابستاني فراموش مي شود
و لرزشي آغاز...
جريان مي يابم...
از طعم خوب اشك....
تا سنگواره ي قلب تو!
راه كوتاهي ست...
اين بيابان تا پيكر تو مي رود...
دست هايم را بگير...
و گره بزن ترانه هايم را به پاييز آستين ات!
دستبندم پاره مي شود...
با رقص تند تو...
آهنگ تازه ايست...
بغضي كه روي گلويمان سُر مي خورد...
رفتني پيدا مي شود...
و بازگشتي پنهان...
اگر تو چشمانت رابگشایی
شب دروازه های خزه اش را می گشاید،
مانند آبی که از دل شب چکه می کند.
واگر آنها راببندی ،
رودی،جریان دارد بی صدا وآرام ،
به درونت سیلاب می ریزد ،پیش می رود،مکدرت می کند:
شب کرانه های روحت را می شوید...
(اكتاويو پاز)
ما را صدا مي كنند...از پشت كوه-غزل هاي خسته...
دچار مي شويم به بغضي نا فرجام...كه هدايت مي كند روزگارمان را...
كودكي درون تو ...
بادبادكي درون من!
دچار مي شويم به اشك...به خلواره اي كه پريشاني را دوست مي دارد...
كسي ست در شعرهايم انگار...
و يك چتر سبز كه درختان را دوست مي دارد...
ما را صدا مي كنند از لاي زنبق هاي بي خيالي...
و دشت روبه روي ما مي لرزد...
گوش بده...
به آواي پيراهن من!
كودكي درون تو آب نباتش را گريه مي كند...
بادبادكي درون من!
رنگ پريده ات را جشن مي گيرد...
و زنبق ها به ما فكر مي كنند...
ما را صدا مي كنند...
از پشت اين سپيد
يك پرنده در دهانمان مي رويد...
كودكي در درون تو...
هق هق اش در من مي پيچد...
انگار تو را صدا مي كند...
بادبادكي در درون من!
.....
با من نيست
شن های کنار ساحل عمان
رنگ نمی بازند
این گونه ی من است
که رنگ دشت سوخته دارد
وقتی تو را
میانه ی دریا
بی پناه می بینم
دستی میان دشنه و دل نیست…
خوابیده ای ؟
نه ؟ بیداری ؟
ایا تو آفتاب را
به شهر خواهی برد
تا کوچه های خفته در میانه ی باران
و حرف های نمور فاصله ها را
مشتعل کنی ... ؟
(خسرو گلسرخي)
از پيشاني ام شعر مي آيد...
.... رد شعري جاري شده است روي گونه ام!
و هزار پرنده ي خفته از صورتم پرواز مي كنند...
تمام صورت من پر از پريدنت مي شود...
يك حقيقت است اين...
شبيه قايقي چوبي كه عشق را نمي فهمد...
حقيقت است وقتي باد مي وزد و دنيا رابا گيسوانم مست مي كند...
من زنده ام ...و
با رنگين كماني از صورت تو...
آسمان پيراهنم رنگي مي شود...
آه ...!!!
آفتابگردان ها راز مرا نمي دانند...