^{قاليچه ي سياه موهايم را}

 

                          ^{ديگر به ياد نمي آوري...}

 

^{من فراموش شده ام...}

 

               ^{همراه پيراهن عروسكي...}

 

                                              ^{كه در آغوشم اشك مي ريزد.}

 

             ^{دنياي من...}

 

                     ^{همرنگ ياسمن هاي دشت است_}

 

                ^{و روزگار تو...}

 

                              ^{همرنگ نارون ها...}

 

                                                      ^{كه پشت ديوارقد مي كشند.}

 

^{درخت سبزي نيستم ديگر...}

 

                   ^{اين را تنها تو مي داني...}

 

                                ^{و سارهايي كه آشيان مي سازند روي شاخه هايم!}

 

 

                                                 

 

 

 

 ۱

گيسوانم ديگر....

 

   سرشاخه هاي آن درخت كهن سالي ست

 

       كه با باد مي آميزد هربار...

 

و تو....

 

     با لالايي معصوم انگشتهايت...

 

 تمام شعرهاي مرا خواب مي كني...

 

 

2

 

ابرها مي بارند...

 

       و عشق ...

 

                 بدون چتر

 

ما را به ياد مي آورد...

 

        وقتي آفتابگردان صورت تو

 

بوسه ها را فراموش كند....

 

وقتي پرستوها ديگر

 

صداي نفس هايم را به ياد نياورند.......

 

             

 

3

 

من در تو ميبارم...

 

   و تو در من!

 

كوهستان...

 

                   ترانه ي شانه هاي تو را دوست مي دارد

 

و رنگين كمان...

 

                      رد ابروهاي مرا...

 

 

 

4

 

صدايم اندوهناك ترين گياهي ست كه در باغچه مي رويد....

 

     من از پشت پنجره ها دل بسته ام به تو...

 

آنجا كه ياكريم ها ...

 

                      با اشك هاي من مي رقصند...

 

و  سيب ها...

 

               مست صدايم  مي شوند...

 

 وقتي گريه مي كنند روي شانه هات!

 

 

 

آه!!!

 

 

من...

 

از ...

 

پشت...

 

پنجره ها...

 

دل بسته ام...

 

به...

 

تو...