اما تنها در ان جهنم چركين است

كه گه گاه مي بينم ات...

كه روبه روي خيال و رويايم مي گذري

ليموي سبز و ترشي از بشقابم بر مي داري...

             و اخم شاد شيريني در جانم مي ريزي...

                  و هيچ گاه تن به خيال و حضور به رويا نمي دهي.

                                ((منوچهر آتشي))

برفي كه مي نشيند روي موهايم

          سرماي پريشان اشك هاي توست.

سال هاست

     هر غروب كه مي گذري از كنار گيسويم...

                      دل ام برايت مي گيرد.

و حياط كوچك خانه مان باز پر مي شود از عروسان دريايي...

             كه روزي هلهله مي كشيدند در خواب هايم

پروانه اي مي پرد از خنده هايت

        گنجشكي به خواب مي رود در اندوه ام...

                   و اين رازي عظيم  است.

    تو دست هاي مرا كشف كرده اي

                       كنار آينه هاي مغموم  كه دل باخته اند به چشمهاي بهار

تو اشك هاي مرا ديده اي

           در هق هق عروسك همزادم

                   كه دفن مي شد در تنهايي باغچه

برفي كه مي نشيند روي موهايم

        ذره هاي متلاطم دريايي ست كه جاري مي شود

                            بر گونه هايت.