| تبليغات | X |
ميهماني غمگيني بود در خيابان
كاغذ ها... برگ ها... به جاي همه پاي مي كوبيدند درهوا
و ترانه هاي محلي مي خواندند.
شامگاه
بر ميليون ها صندلي خيالي
پاها دراز كرده و از فرداهاي روشن سخن مي گفتيم
كه گلوله اي آرامش مان را فرو ريخت
همه صندلي ها را ترك گفتيم
و فقط رديف صندلي شما در باراني سرخ مي درخشيد
قطاري غمگين كه به سوي بهشت در حركت بود
با گلدسته ي آواز هاي ما بر گردش........
(22 مرثيه در تير ماه)(شمس لنگردي)
چشم هايم را باز كرده ام...
مي دانم از آن طرف پرده ها
خورشيد...
باز هم تمام روز غصه مي خورد.
و فرشته ها كه يكي يكي
روي پياده رو به زمين مي افتند...
سوار بر موهاي بافته اش
به روشنايي مي روند.
مرا بايد ميان كوچه ها ديده باشي...
كه برگ هاي سبز مي پراكنم در هوا...
و گيسويم
با گريه هاي بلند تو شاعر مي شود.
تمام دنيا دلواپسي ست
ستاره ها ...
در صندوقچه اي تاريك...
حلق آويز مي شوند.
دختران چشم به راه
هر شب
كنارهمين ساحل نگران...
ميان موج ها محو مي شوند.
و سحرگاه
با هزار ماهي كوچك...
لابه لاي موهايشان
به خانه مي روند.