تقدير من است اين؟يا سرنوشت توست؟

  يا لعنتي ست جاودانه؟

كه اين فروكش درد خود انگيزه ي دردي ديگر بود.

كه هنگامي به آزادي عشق اعتراف مي كردي

 كه جنازه ي محبوسي را از زندان مي بردند...

                                             احمد شاملو

در كوچه هاي دلواپس شهر

  رنگ پريده ات

                فانوس مهربان خانه اي ست

                            كه با رقصي پريشان خطوط چهره ي مرا روشن مي كند.

مرا تو

    ميان صبوري گورستان ها

                 و خنكاي نفس گهواره ها

                               اندوهگين مي سازي.

به گريه مي افتم

تا چلچله ها روي شاخه هاي هق هق ام سر به زير شوند.

و پرستو ها با رقصي دلتنگ روي پيكرم فرود آيند.

دارم شبيه گلدان

         با اندوه خفته ي برگ ها

                   بر لبه ي اين پنجره ي خاك خورده

                                                        پير مي شوم.

بي توري سپيد روي موهايم...

        دست در دست گندم زار مي رقصم.

و جهان من در آغوش مترسك هاي بي حوصله خلاصه مي شود.

***