اين است عطر خاكستري هوا...

     كه از نزديكي صبح سخن مي گويد.

 زمين آبستن روز ديگري ست.

 اين است زمزمه ي سپيده

     اين است آفتاب كه بر مي آيد.

تك تك ستاره ها آب مي شوند

           و شب بريده بريده

                   به سايه هاي خرد تجزيه مي شود.

 ودر پس هر چيز

                    پناهي مي جويد.

و نسيم خنك بامدادي چونان نوازشي ست.

 عشق ما دهكده اي ست كه هرگز به خواب نمي رود...

 نه شبان...

              و نه به روز.

 و جنبش و شور حيات

                         يك دم از آن فرو نمي نشيند .(احمد شاملو)

به زير سرمه ي چشمانم

 پرستويي را نشانه مي روي...

      گاهي ميان گريه هايم پرستويي به زمين مي افتد.

آنقدر از تو دور شده ام...

     كه شب بوها در گريبانم گريه مي كنند.

         و فرشته هاي نگران

                   يكي يكي بر شانه هايم مي ميرند.

تنهايي ام...

 گريه هاي كودكي ست

               كه عروسك اش را در تاريكي باغچه دفن مي كند.

 و آرام كنار اطلسي ها به خواب ميرود.

 من گيسويم را هر صبح ميان كوچه ها شانه مي كنم

        تا راز پنهان ات...

           چونان كبوتري سپيد

                    از انبوه تارهاي غم زده پرواز كند.