| تبليغات | X |
آه...تو مي داني
مي داني كه مرا
سرباز گفتن بسياري حرف هاست
هنگامي كه كودكان در پس ديوار باغ...
با سكه هاي فرسوده
بازي كهنه ي زندگي را آماده مي شوند.
مي داني...
تو مي داني
كه مرا
سرباز گفتن كدامين سخن است
از كدامين درد.(احمدشاملو)
اين روزها
آنقدر كنار اين درخت پير به تو انديشيده ام...
كه دلتنگي هايم...
از خوشه هاي انگور شيرين ترشده است...
....نگاه كن به من...
برويرانه هاي دستانم كوليان آواز مي خوانند
و لب هايم غمگين اند
از تمام بوسه هايي كه بردهان اين ماهي هاي كوچك زده ام.
سياه مي شود روزهاي من...
وقتي گريه هاي تو سوار بر باد
از دوردست
مي وزد لابه لاي گيسوانم.
من ميان كاغذ ها مي رقصم
و سنجاقك هايي كه از روي موهايم بر مي خيزند...
سراسر شعر مي شوند.
از من كه گذشت...
ديگر بايد براي آهوها نگران باشي...
و بازگشت پرنده اي كه هر صبح از بام خانه پرمي گشايد.
مي گذارم براي تو باشد...
آينه و شمعدان اندوهگين ام را...
و خنده هاي خاتوني كه هر روز كنار اين پنجره مي نشيند...
با رد پاي كبوتري بر شانه اش....